*~こんにちは夜 ~*

* - - - - - -  \(=_=)/   - - - - - *

เปลี่ยนธิมใหม่อีกแล้วนะจ๊ะ กด F5 แบ๊ว แบ๊ว!!~

สวัสดียามค่ำคืนเช่นนี้นะครับ >w< / ดึกแล้วอินี่ก็ยังไม่หลับไม่นอน

พรุ่งนี้กิจกรรมเยอะเหลือเกิน ทั้งสอบ + รับน้อง + รายงาน

ตอนนี้สอบไปแล้ว 3 วิชา ได้เต็มทุกวิชาเลย =[]=! / บันไซมั๊กๆ

เพราะมันสอบปากเปล่า  เลยตอบได้แบบ ชิวๆ . . . .

ไปจะเอ๋อาจารย์ที่คณะ เลยเจอกิจกรรมโยนมาให้ แต่ก็ดีได้ตังค์ด้วย

ขี้เกียจ โลภมาก หน้าเลือด  เป็นเด็กทุนได้ยังไงเนี่ย~ ~ ~ ~

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

เอาฟิคมาให้อ่าน ~ แต่งเพราะสนอง Need ใครบางคนเท่านั้นแหละ !

รอบนี้ขอ ครอบขาวศิลธรรม ไว้ด้วยก็แล้วกันนะครับ / - _, -

ตอนพิเศษ รับหน้าฝนปีนี้ ~ เชิญไปชุ่มช่ำ(กับเลือด)กันเลยนะจ๊ะ

Title: Emotionless tadpole Extra!!~
Pairing: BF
Rating: NC - 21
Warning: BL, semi-non-con yaoi

ซ่า........ซ่า........ซ่า.......
หยาดฝนที่ตกกระทบลงบนหลังคาปราสาท ..... เม็ดแล้วเม็ดเล่า .....
สลับกับเสียงถอนหายใจ อย่างเหนื่อยอ่อนที่ริมหน้าต่างบานใหญ่กลางห้องโถง.....

ฝนที่กระหน่ำแรงขึ้นเรื่อยๆแรง.......มากซะจน ภายนอก กลับกลายเป็นสีขาวขุ่น
ไร้วิวทิวทัศน์ใดๆ ความหนาวเย็นจากแผ่นกระจกใส เมื่อเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้

สายตาทอดยาวไปในวิวสีขาวนั่นอย่างไร้จุดหมาย ลมหายใจรด ก่อให้เกิดฝ่าบนผืนกระจก
เด็กหนุ่มใช้ปลายนิ้ว วาดอักษรเล็กๆบน ฝ่านั้น
พลางยิ้มอย่างอารมณ์ดี

ข้อความ . . . “ รัก....รุ่นพี่เ..บ.. ”

“ทำอะไรอยู่นะแก ไอลูกอ๊อด!!!” เสียงดังลั่นมาจากด้านหลัง .....
ทำให้คนที่กำลังเคลิบเคลิ้ม กับการเขียนตัวหนังสือ
รีบเอาแขนเสื้อรูดลบรอยดังกล่าวอย่างรวดเร็ว

“เหวออออออออ....มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงกันเลยนะ ไอรุ่นพี่บ้า....….
ว่าแล้วก็ด่าแก้เขินไปเต็มๆหนึ่งดอก รู้ทั้งรู้ว่า ยิ่งด่า
คนตรงหน้าก็ “ยิ่งได้ใจ”

“ไหนลองพูดไหมสิ ~” ฝ่ามือยื่นเข้ามาบีบแก้มทั้งเด็กหนุ่มที่กำลังกวนเขาด้วยคำพูดอยู่หยกๆ
“ไออนอ้า!!(ไอคนบ้า)” .... เมื่อขอมา เขาก็จัดให้ตามบัญชา

ว่าแล้ว มีเหรอที่คนขอจะไม่จัดการมอบรางวัลให้เด็กหนุ่มผู้ซื่อตรง .....
ริมฝีปากกดทับประกาสิทธิ์ความเป็นเจ้าของทันที

“เฮ้ยยยยย!!~….” ฝ่ามือที่สวมแหวนหนาลวดลาย 666
ฟาดเข้าที่ใบหน้าขาวนวลไร้ดวงตาอย่างรวดเร็ว

“ ทำอะไรของแกว่ะ!!!”  ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมแก้มด้วยความเจ็บปวด
จากฝ่ามืออรหันต์แรงควายของไอเด็กเวรคนนี้
“อย่าคิดว่า ผมจะให้ทำอะไรตามใจชอบนะ....ชิ” พูดว่าไปนั่นแล้วก็วิ่งหนีไปโน่น . . . .

ร่างบางวิ่งตามทางระเบียงมาเรื่อยๆ.....สายฝนที่สาดเข้ามาเพราะแรงลม
ทำให้หยดน้ำกระเซ็นเข้าตา.....จนต้องหยุดยืนนิ่งอยู่กับที่

รู้สึกเคือง จนลืมตาขึ้นไม่ได้ . . ภาพเมื่อกี้มันก็ผุดขึ้นมาในหัว...
แม้แต่ในอากาศหนาวขนาดนี้ รอยแดงเรื่อก็ยังปรากฏบน
หน้าเด็กหนุ่ม....

ไม่ได้อยากวิ่งหนี..... หรือเพราะรังเกียจ….. แต่ยิ่งคิด ก็ยิ่งรู้สึก.....

“อายชะมัด.....” เสียงพึมพำดังออกมาจากริมฝีปากเล็กๆ .....
ยิ่งพูดก็เร่งให้ใบหน้าเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆจนตัดกับสีผม

“อายอะไรเหรอจ๊ะ ชิชิชิ” เสียงตัวการดังมาจากข้าง . . .
เด็กหนุ่มถึงกับสะดุ้งหันควับไปที่ต้นเสียงทันที
จังหวะพอดีกับที่แก้มตัวเองไปแปะริมฝีปากของตัวการที่ว่า

“โอะๆ....ขอบคุณที่แจกกันฟรีๆ ....”  รอยยิ้มฉีกกว้างบ่งบอกถึงความพอใจ
“=[]=!!!!!.....” เด็กหนุ่มที่หน้าขึ้นสีเรื่ออยู่แล้ว ยิ่งแดงเข้าไปใหญ่ 
จึงสะกดอารมณ์อมลมไว้ในปาก

“แก้มนิ่มน่าขย่ำอีกซักรอบ มามะ ” สองมือยื่นเข้ามาใกล้หมายจะขยำ…..
แต่เด็กผมเขียวรู้ทัน ออกตัววิ่งไปเสียก่อนแล้ว

ยิ่งเห็นแบบนี้ .....ก็ยิ่งน่าแกล้ง มันน่าแกล้ง แกล้งซะให้ตายยยยยยย ~

“เอะ!! พวกเธอวิ่งกันบนระเบียงเสียงดังตึงตัง เดี๋ยวบอสก็ตื่นหรอก”
เสียงดัดจริตของเจ๊ใหญ่ประจำวาเรียเอ่ยขึ้น
พลางเหล่มองคนผมทองที่ยื่นยิ้มเหมือนกำลังสุขใจอะไรบางอย่าง

“เบลจังนี่ละก็ เป็นรุ่นพี่แท้ๆไม่ดูแลน้องเล๊ย....” มือเท้าเอว ปากว่าฉอดๆ
แต่ไอคนตรงนั้นมันสนใจคำพูดเธอซะที่ไหนกันละ

“...ลุซซูเรียขี้บ่นจัง....” คำพูดลอยๆ แต่กระแทกเข้าหูยัยเจ๊เขาอย่างจัง
“กรึ๊ดดดดดดด!! ว่าไงนะย๊ะ เบลจัง....พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงหา ....

 เสียงที่ดังอยู่แล้ว ยิ่งเพิ่มความดังเข้าไปใหญ่
ใครกันแน่ที่จะเป็นคนปลุกไอคนที่นอนอยู่ในห้องด้านล่างเนี่ย….

ทว่าพอคุณเธอหันมาอีกทีไอคนที่จะด่าเมื่อครู่นี่หายไปเร็วยังกับวิญญาณ -*- !!

- -  สวนสาธารณะ - - - -

ต้นไม้ใบหญ้าสีเขียวที่ชุ่มช่ำจากน้ำฝนที่ตกลงมาหมาดๆ
บวกกับที่ไม่มีคนมาอยู่ในบริเวณนี้เลย
แสงแดดที่สะท้อนน้ำค้างบนต้นไม้ดูแวววาว  ทั้งกลิ่นไอฝนกลิ่นดิน ....
มันทำให้เคลิ้มจนซะอยากจะขออยู่ตรงนี้ไปอีกนานๆ

“เฮ้ออออ ~ ~ เกือบไปแล้ว....” เด็กหนุ่มถอนหายใจก่อนเอนหลังพิงต้นไม้ขนาดใหญ่ 
ถอนหายใจไม่ทันไร อารมณ์เดิมๆมันก็ลอยเข้ามาอยู่ในหัวอีกแล้ว

“วุ้ยยยยยย!!!.....>[]< / ไอคนบ้า ไอคนโรคจิต!!” หยิบกิ่งไม้แถวนั้นได้
ก็บรรจงขีดเขียนด่าสารพัดลงบนดินที่กำลังเฉอะแฉะ

“...อืมมมมม คำนี้ลืมใส่ ล ลิง เข้าไปนะ ....” ….เสียงดังมาจากข้างๆ 
จนต้องยกไม้ขึ้นจิ้มหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว แต่ทว่า
ชายหนุ่มก็ใช้มีดฟันฉับจนขาดออกก่อนที่จะมาโดนใบหน้าอันแสนสูงศักดิ์ได้ทัน

“คิดจะวิ่งหนีแบบนี้ไปอีกเมื่อไหร่.....”
เสียงถามที่แข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งกดทับจิตใจของเด็กหนุ่ม
จะให้ทำยังไง.....ในเมื่อ ยิ่งอยู่ใกล้....ก็ยิ่งรู้สึก...ไม่ได้ตั้งใจจะหนีจากเขา
แต่พยายามหนีจากใจตัวเองต่างหาก

หนีจากใจที่ยิ่งรู้สึก ยิ่งต้องการเขา
อยากจะบอกความจริง แต่ก็สึกไม่มั่นใจเอาซะเลย....

“แก~ ไม่ม่คิดจะพูดอะไรกันเลยใช่ไหม....” เสียงที่ยิงมาอีกคำถาม
ทำความรู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบหัวใจอยู่อย่างไงอย่างงั้น
“.......คะ.....คือ....”....ปากที่สั่นขึ้นเรื่อยๆ พยายามตอบคำถามออกไป
.
“...วะ....เวลา รุ่นพี่อยู่ใกล้ๆผม.....ผมรู้สึก....” ใบหน้าที่ก้มต่ำลง
 และปรากฏรอยแดงขึ้นมาจนถึงใบหู แม้ซ่อนอยู่ในหมวก
แต่ทว่าสายตาของชายหนุ่มก็สังเหตุเห็นได้ชัดเจนเลยทีเดียว

“รู้สึกยังไงล่ะ....ไหนลองเงยหน้ามาพูดกับไอรุ่นพี่คนนี้ดีๆซิ! ไอเด็กเวร ”
ฝ่ามือยื่นมาเชยคางเด็กหนุ่มเบาๆ ใบหน้า
นิ่งไร้อารมณ์ แต่กลับแดงระเรื่อเหมือนลูกมะเขือเทศมองเขาอย่างค่อนเขิน

“....ผม....” ตาของเด็กหนุ่มเริ่มพร่ามัว เป็นเพราะว่าอายจนเกินไปหรืออย่างไง
พอยิ่งเห็นก็ยิ่งน่าจับหยิก ยิ่งน่าแจกจูจุ๊ฟซักที

ว่าแล้วก็ให้รางวัลแก่เจ้าเด็กเจ้าปัญหานี่ซักหน่อย..... ริทฝีปากกดลงประทับเบาๆ...
หวังจะให้อารมณ์ตื่นเต้นของเด็กหนุ่มลดลง
แต่เปล่าเล๊ย...... มันยิ่งทำให้เตลิดเบิดเบิงกระจัดกระจายกระเจิงไปหมดแล้วต่างหาก

จูบจากธรรมดา เริ่มร้อนแรงขึ้น มือเล็กพยายามดันร่างคนสูงกว่าออกไป
 แต่กลับถูกจับรวบให้นิ่งอยู่กับที่
“ฮ๊า.....” เสียงอุทานพะหาอากาศ ที่ขาดหายหลังจากถูกปิดด้วยปาก ....
ลิ้นลากผ่านริมฝีปากไปบนแก้มสีชมพูเข้มที่เด็กหนุ่ม ก่อนที่เลื่อนริมฝีปากไปขบใบหูเบาๆ
“อ่ะ.....” มือทั้งสองข้างรีบยกขึ้นมาปิดปากทันที

หวังลึกๆว่าไอคนที่กำลังลวนลามอยู่นั้นจะไม่ได้ยินเสียงนี้

“มีอารมณ์แล้วละสิ..... ” ดวงตาสีเขียวสะดุ้งเหลือบมองคนตรงหน้าทันที...
คลับคล้าย.เหมือนกำลังเชิงถาม ?~
“กลับกันเถอะ........” เสียงออดอ้อนเล็กน้อย บวกกับบรรยากาศแบบนี้
มันทำให้รู้สึกว่าหัวใจเต้นจนจะหลุดออกมาได้อยู่แล้ว

“ครับ....ตอนนี้ทะ....ทุกคนคงรอทานอาหารเที่ยงกันอยู่ละมั้ง?....”
 เสียงเด็กหนุ่มเอ่ยหากแต่ว่าจริงๆจงใจเปลี่ยนเรื่อง
“แต่ฉันอยากกินนาย มากกว่าอาหารเที่ยงซะอีก....” 
ชายหนุ่มก็ไม่วายจูงเข้ามาเรื่องเดิมอีกจนได้....

“........”  หน้าที่นิ่งสนิทกับเสียงที่เงียบกริบ
เป็นท่าไม้ตายพอๆที่จะหยุดอารมณ์หื่นกามของไอหมอนี่ได้ซักระยะแหละนะ~
………………….
หลังจากอาหารเที่ยง.... ยามบ่ายฝนตกลงมาอีกครั้ง....
และก็ยังคงตกหนัก แต่ทว่าครั้งนี้แม้ว่าฝนจะตกหนักขนาดไหน

ก็ยังเห็นวิวทิวทัศน์ข้างนอกมองเห็นสรรพสิ่งหลายๆอย่าง....
ไม่ใช่ไอฝนที่ขาวขุ่น ที่มาบดบังทิวทัศน์ที่แสนงดงามนี้

“อ๊ะ......อะ...” มือบางที่เต็มไปด้วยเหงื่อ บีบรัดผ้าปูเตียงแน่น....
แน่นจนรู้สึกว่าเจ็บแปล๊บไปทั่วทั้งมือ....
ร่างที่สั่นเร็วกับเสียงกระทบลีลารัก ภายในห้องที่อบอ้าวไปด้วย

ความหนาวเย็นจากภายนอก
“...อะ..........อือ.......รุ่นพี่.....ช้าๆ....หน่อย ” เสียงเอ่ยขอร้อง
คนเบื้องบนที่กำลังแสดงบทบาทของผู้เป็นเจ้าของใต้ร่างกายนี้
“........ทำไมล่ะ....ก็ร้องขอเอง.....ไม่ใช่เหรอ ชิชิ.......” ร่างสูงกว่า
ยื่นมือกดต้นขาทั้งสองข้างให้แยกออกยิ่งกว่าเดิม
พร้อมกับแรงขยับ ที่กระตุ้นให้ร่างเล็กต้องบิดตัวตามร่างของเขา.....

“อ๊า..........อ๊ะ อะ.......แฮ่ก.....อา ฮา..” เสียงครางที่เปล่งออกมาทุกจังหวะ...
ทำให้ชายหนุ่มยิ่งอยากเพิ่มความเร่าร้อนมากยิ่งขึ้น
ร่างใหญ่อุ้มยกร่างเล็กขึ้นมานั่งบนตัว เพื่อเปลี่ยนท่าให้บทรักครั้งนี้ได้สมใจอยากยิ่งกว่าเดิม
“อ่ะ......อ่ะ....อ๊ะๆ ............ระ...รุ่นพี่”   ร่างที่แนบชิด เสียงหอบ และลมหายใจ
 แทบจะเป็นหนึ่งเดียวกันอยู่แล้ว
“ผมไม่ไหวแล้ว........” เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงสั่น.....ร่างกายเริ่มบิดงอตัว
บ่งบอกถึงอาการต้องการปลดปล่อยสิ่งภายในตัว

“.....รอไปพร้อมกันสิ.....” ฝ่ามือกอดรัดร่างเล็กเข้ามาแนบอก แรงขยับที่ถี่
และเร็วขึ้นเรื่อยๆ บวกกับ อารมณ์อดกลั้นของเด็กหนุ่ม
ที่กำลังจะถึงจุดสุดยอดในไม่ช้า.......

“อ่ะ.........” ร่างเล็กถึงกับไหลพรืดเกาะไหล่คนตรงหน้าแทบไม่ทัน ด้วยความหมดแรง....
และก็สะดุ้งตัวอีกครั้งเมื่อเห็นผลงานตัวเองกระเด้นเปรอะร่างของอีกฝ่าย
“…..ขะ.....ขอโทษ....” ปากเอ่ยเสร็จก็ใช้มือพยายามลูบเช็ด....
แต่ชายหนุ่มกลับยิ้มและหยิบมือขึ้นมาจูบที่หลังมือเขาเบาๆ

“ใครบอกให้ใช้มือกันล่ะ.....ไอเด็กบ้า....” รอยยิ้มเจ้าเลห์ถูกส่งออกมา
ยิ่งทำให้เด็กหนุ่มหน้าแดงปนโมโหเพราะรู้ดีว่า
มันหมายถึงอะไร

ริมฝีปากบางเลื่อนลงมาที่หน้าอก จัดการใช้ลิ้นลากเลียคราบผลงานตัวเองช้าๆ.... 
“อุ่ก......แค่ก” มือป้องปากจากการสำลัก....
อยากจะหยุด แต่เหมือนคนตรงหน้าส่งสายตาขู่อยู่ตลอดเวลา

ลิ้นลากผ่านต่ำลงมาเรื่อยๆ....จนถึงจุดสำคัญที่คิดว่าไม่ควรที่จะยุ่งอย่างยิ่ง.....
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นกะหยุด แต่ตรงกันข้างกลับถูกกดหัวลงไปต่ำกว่าเดิม.......

“อ่ะ....จะทำอะไรน่ะ.....” เด็กหนุ่มส่งเสียงไม่พอใจเมื่อริมฝีปากเข้าไปแนบชิดกับบางสิ่งบางอย่าง
“ไหนๆก็ถึงแล้ว....จัดการให้หน่อยสิ.....” คนผมทองลูบหัวเด็กหนุ่มเบาๆ
พลางชี้นิ้วสั่งยังกับว่า เป็นผลงานของเขาคนเดียว

“เชอะ! ….อย่ามาดูถูกผมก็แล้วกัน ” ว่าแล้วก็จัดการใช้ลิ้นไล่เลียเก็บคราบทุกอย่าง...
ซึ่งออกมาจากตัวเขาล้วนๆให้เสร็จสรรพ.... และก็รู้ทันทีว่า.....
ไอคนตรงหน้าเริ่มมีปฏิกิริยาเข้าเสียแล้ว

“เอะ.....หยุดนะ.....!!”
“….สงสัยจะเป็นอย่างที่แกพูดจริงๆด้วยสินะ.....” มือจับผมเด็กหนุ่มดึงขึ้นมาช้าๆ
ก่อนประกบจูบแลกค่าจ้างกับงานเมื่อครู่ไป
“ส่วนที่จะทำต่อไปนี้ถือว่าเป็นดอกเบี้ยก็แล้วกันนะ....” เมื่อพูดจบร่างบางกะสลัดให้หลุด
เพราะตอนนี้ร่างกายเขาแทบไม่ไหวแล้ว

“เดี๋ยว.....รุ่นพี่ ผมไม่เอาแล้วนะ.....” เสียงร้องขอในเวลาเช่นนี้
มันก็ทำให้รู้สึกใจอ่อนลง แต่ยังไงก็ยังน่าแกล้งอยู่ดี
“อุชิชิ.....ช่วยไปเป็นเพื่อนกันอีกซักรอบสิ ~ ” ไม่มีการรอคำตอบจากปากเด็กหนุ่มแต่อย่างไร
ร่างบางถูกกดลงบนเตียงอีกครั้ง คราวนี้รู้สึกถึงพละกำลังที่ต้องการจะขัดขืน
ยิ่งปลุกอารมณ์ ซาดิส ได้เป็นอย่างดี

“ครั้งนี้อาจจะเจ็บกว่าครั้งแรก ทนหน่อยก็แล้วกันนะ...คิ”
ขาทั้งสองข้างที่หนีบไว้แน่น ถูกงัดออกอย่างง่ายดาย

ลิ้นที่เลียโลมเร้าจุดสำคัญของเด็กหนุ่ม ยิ่งทำให้ไม่มีแรงจะขัดขืนอีกแม้แต่น้อย......
ยังกับถูกดูดพลังร่างกายออกไปจนหมด

จะทำให้ผมรู้สึกถึงถึงเขาไปถึงไหน
จะทำให้ร่างกายผมต้องการเขาไปถึงไหน........

“อย่าหลับตา.....” เสียงเรียกให้ ดวงตาสีเขียวต้องปรือตามองคนตรงหน้าช้าๆ
“มองแต่ฉันคนเดียว.....เข้าใจไหม....” เสียงที่อ่อนโยน  ถ้อยคำที่อ่อนหวาน......

“ฉันรักนาย.....” ใบหน้าที่แดงสุดๆ .....กับคำพูดครั้งสุดท้ายเอ่ยขึ้น .....

   “อ่ะ....... ฮา.....” ร่างบิดตัวโก่งขึ้น หากแต่แค่ต้องการระบายความใคร่....
กับบทรักในครั้งที่ 2 นี้
“อ๊ะ.........อะ... อ๊ะ........อี๊....อุ๊บ!” มือยกขึ้นปิดปาก เพราะรู้สึกอายกับเสียงตัวเอง
ที่เล็ดลอดหลุดออกไปทุกครั้ง
และแน่นอนว่าต้องมือของชายหนุ่มยื่นมาจับแกะออก

ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มไม่เอ่ยอะไร...... ร่างที่เปรอะไปด้วยเหงื่อไคล.....
ก้มลงมากระซิบถ้อยคำหวาน ซ้ำไปซ้ำมา

แกมันน่ารัก.......น่ารัก.......ซะจนอยากจะกินให้หมดทั้งตัว

“อี๊ ย่ะ........... อ่ะ........ ” แรงขยับที่เร็วกว่าเดิม ยิ่งกระแทกเข้าไปลึก ลึก
ร่างกายก็แทบจะตกเป็นของเขาทั้งหมดอยู่แล้ว
“.........ฮะ.........อ่ะ......เร็วกว่านี้...”ยิ่งเรียกร้อง ก็ทำให้ตัวเองรู้สึกว่าแพ้.....

แพ้ตั้งแต่เจอกับคนอย่างเขา..... แพ้ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ในวันแรก...แพ้ทั้งตัว...แพ้ทั้งหัวใจของเขา...

“อ๊า....................อ่ะ......รุ่นพี่ ผมจะไปอีก....แล้ว....” ริมฝีปากเม้มแน่น ทั้งอดกลั้น ทั้งเจ็บปวด
“เอาเลยสิ......กี่รอบก็ได้ ~…..” ร่างใหญ่โอบกอดร่างบางเข้ามาแน่น
ความรู้สึกมันแทบจะผสานร่างสองร่างเป็นหนึ่งเดียว

“ผมรักรุ่นพี่....ครับ” สิ้นเสียงกระซิบร่างบางก็หม้อยหลับไปคาอกของชายหนุ่มทันที.....
“เฮ้! หลับก่อนได้ยังไงกันเนี่ย.......ตื่นขึ้นมานะไอเจ้ากบบ้า ”

ว่าแล้วก็หยิกแก้มให้หนำใจยิ่งกว่าเดิม แหงละสิใช้พลังงานไปซะขนาดนี้
คงไม่มีแรงลุกขึ้นมา ตบตีกับเขาต่อหรอกนะ.....

เสียงกบร้องประสานกันกับบรรยากาศเย็นในยามฝนตกตอนนี้ ..... 
เริ่มมีแสงแดดสาดส่องาผ่านกระจกใสเข้ามา
ร่างบางที่นอนหลับอยู่บนเนินอกสีขาวนวลของชายหนุ่ม
เส้นผมสีเขียวราวกับมรกต สะท้อนกับแสงแดดอ่อนๆนั่น

ฟ้าที่กำลังขุ่นมัวเพราะละอองฝนกลับเปลี่ยนเป็นสีฟ้าสดใส โค้งสายรุ้งสาดส่องสีทั้งเจ็ดสีสดใส ...
คนผมทองเหลือบมองไปนอกหน้าต่างพร้อมกับลูบผมคนที่กำลังหลับอยู่เบาๆ 

น่าเสียดายที่เขาไม่กล้าปลุกคนที่กำลังหลับขึ้นมาดูสายรุ้งในยามเย็นเช่นนี้.....
แต่ก็ถือว่าอย่างน้อยก็ยังได้อยู่ตรงๆนี้เพียงแค่ 2 คนก็พอ

“ไอคนบ้า...งึมงำๆ....” ริมฝีปากบางขยับเอ่ยคำด่าขึ้นมา
 ก่อนที่คนผมทองจะหันไปมอง ร่างที่นอนไม่รู้เห็นสนใจกับประโยคเมื่อกี้

ดูซิ~ ไม่ว่าเวลาไหน หรือแม้ ขนาดหลับ มันก็ยังละเมอด่า
เป็นไอเด็กกวนประสาทของเขาเหมือนเดิมนั่นแหละนะ

end

อุดหู !!! . . . . . . .เสียงโห่นะ ไม่ใช่เสียงกรึ๊ด * 

Ps. หาวววว~ ง่วงแล้วขอตัวก่อนละ ฟิ้ววววว~

โดนกระชากเสื้อเอาไว้ / แกปู้ยี้ปูยำน้องกบแล้วจะหนีไปไหนหา

Ps.2 อย่าลืมกินกบวันละ 3 เวลาหลังอาหารด้วยนะจ๊ะ ~ หึหึหึ

edit @ 29 Jul 2009 00:03:17 by ✖::キララ†h`13::✖